صدمات عضلانی ممکن است در اثر ضربه مستقیم (اصابت ضربه شدید) یا در اثر ضربه غیرمستقیم (ایجاد فشار یا بار اضافی به عضله) به وجود آید و آسیب‌های حاصله ممکن است بصورت پارگی عضلانی یا خونریزی و تجمع خون در آن باشد. پارگی عضلانی ممکن است در اثر کشیدگی و یا بهم فشرده شدن ایجاد شود.
تجمع خون (هماتوم) در عضله ممکن است به صورت داخل عضلانی یا بین عضلانی ایجاد شود که از نظر درمانی و پیش آگهی و جواب به درمان فرق زیادی دارند. آسیبهای عضلانی معمولاً خوش خیم هستند، ولی اغلب به علت درمان ناکافی باعث آزار فرد ورزشکار شده و موجب غیبت طولانی وی از صحنه‌های ورزشی می‌شود. برای اطلاع دقیتر از چگونگی این صدمات و پیش‌گیری از آنها لازم است اطلاعاتی از ساختمان و کار عضله داشته باشیم.
بدن انسان دارای بیش از 300 عضله شناخته شده است که حدود 40درصد وزن بدن را تشکیل می‌دهند. هر عضله یک منشاء بالایی (سر) و یک بخش انتهای پایینی دارد که بین آنها شکم یا توده عضلانی قرار گرفته است و قسمت منقبض شونده را تشکیل می‌دهد. غالباً عضله تاندونی دارد که بوسیله آن به استخوان می‌چسبد. عضلات بدن انسان از هزاران سلول عضلانی بلند و باریک (تار ماهیچه‌ای یا فیبر ماهیچه ای) تشکیل شده‌اند که حاوی عوامل انقباضی بوده و توسط یک پوشش یا غلاف در برگرفته شده است.
فیبرهای عضلانی به یکدیگر چسبیده و بصورت دستجات یا رشته‌های عضلانی درآمده و مجموع این دستجات، توده عضله را تشکیل می‌دهند. در بعضی عضلات قسمت شکمی عضله به چند قسمت تقسیم شده و هر کدام از آنها برای خود یک منشا یا سر داشته و بر حسب تعداد آن بنام عضله دو سر ، سه سر و چهار سر نامیده می‌شوند.
دو نوع تار یا فیبر عضلانی وجود دارد. اول: فیبرهای کند (نوع قرمز)، دوم: فیبرهای تند (نوع سفید) .
فیبرهای کند انرژی لازمه را از مصرف اکسیژن موجود در جریان خون بدست می‌آورند، در حالیکه فیبرهای تند یا سریع انرژی مورد نیاز خود را از گلوکز که بصورت گلیکوژن در عضله ذخیره شده و بدون نیاز به اکسیژن بصورت هوازی (آنائروبیک) تهیه می‌نمایند. فیبرهای کند: در مقایسه با فیبرهای سریع از نظر اندازه کوچکتر بوده، قابلیت تجزیه بی‌هوازی گلوکز را کمتر داشته، سرعت انقباضی آهسته تری دارند و توسط شبکه عروقی بزرگتری مشروب می‌شوند، تارهای عصبی کمتری داشته و استحکام کمتری دارند. فیبرهای کند به ورزشهای دینامیک خوب جواب می‌دهند، در حالیکه فیبرهای سریع به ورزشها استاتیک بخصوص چنانچه با شدت زیاد باشد جواب بهتری می‌دهند.
فیبرهای سریع: به دو نوع  a و b تقسیم می‌شوند. تارهای a مشخصاً دارای قدرت زیاد به مدت نسبتاً طولانی و تارهای b دارای قدرتی مشابه، ولی به مدت کوتاه هستند. هنگام انقباض عضلانی به ترتیب ابتدا تارهای ماهیچه‌ای نوع  a و سرانجام نوع b فعال می‌شوند. تنوع قابل ملاحظه‌ای در ترکیب فیبرهای عضلات مختلف وجود دارد که بطور معمول این ترکیب بصورت تعداد مساوی فیبر سریع و فیبر کند است ، ولی در ورزشکارانی که در ورزشهای استقامتی مثل ماراتن شرکت می‌کنند تعداد فیبرهای کند بیشتر است در حالیکه در قهرمانان سرعت تعداد تارهای سریع بیشتر وجود دارد. اطلاع از نحوه تقسیم‌ تارهای مختلف در عضلات هنگام تمرینات ورزشی از اهمیت زیادی برخوردار است.
بافت عضلانی از شبکه وسیع رگهای خونی کوچک پوشیده شده است که تعداد آنها حدود 3000 در میلی متر مربع سطح مقطع عرضی عضله است. در حالت استراحت 95درصد از این عروق خونی مسدود است، ولی هنگام فعالیت فیزیکی جهت برقراری جریان خون کافی و رساندن اکسیژن و مواد غذایی لازم به عضله در حال فعالیت این عروق بطور پیشرونده باز می‌شوند.
فواید عضلانی ورزش:
اثرات تمرینات ورزشی در عضله
- افزایش آنزیمهای عضلانی
- افزایش تعداد واحدهای تبدیل انرژی (میتوکندریها)
- افزایش شبکه رگهای موئینه
- افزایش حجم عضله (هیپرتروفی)
مجموعه اثرات فوق باعث افزایش قدرت استحکام و استقامت عضلانی شده و ظرفیت انقباض سریع را بالا می‌برد. انواع صدمات عضلانی در بحثهای بعدی خواهد آمد.