سلاح رزمی آرنیس

آرنيس    این هنر در طی چند قرن بصورت یکی از هنرهای مردمی معروف فليپين بوده است و تا 50 سال قبل توانست روشهای خود را همچنان حفظ کند اما در سال 1932   اساتيد آرنيس     افکار خود را روی استفاده از یک چوب سخت و سبک متمرکز کرند که طول تقریبی آن به 72 سانتی متر(5/2 فوت) می رسد.    اینچنین نبردهایی جزء نبردهای واقعی به شمار می روند زیرا شرکت کنندگان در آن مجاز به استفاده از زره یا سایر وسایل حفاظی نیستند و بعلاوه در این مسابقات غش کردن یا با اعلام تسلیم با زنده به وضوح دیده می شود در طی این نبردها بود که   آنچه را که به تکنیکهایش مربوط می شد، فرا می گرفتند و چگونگی پیشرفت را نیز می آموختند.

 آنها در تکنیکهایی که شامل استفاده از دو چوب یا یک چوب یا یک سلاح نوک تیز و رزم غیر مسلحانه می شود، مهارت یافته بودند. در « آرنیس » بر خلاف اکثر سیستمها باید گفت که مهارتهای استفاده از سلاح در حقیقت بعنوان نقطه شروع بشمار می روند و پرسشی که در اینجا مطرح می شود این است که : زمانی که سلاحی را از دست می دهید، چه می کنید؟ « پاسخ این است که می توان از سلاح دیگری استفاده کرد، یا دستها را بکار برد.

تلاشی که در جهت پس گرفتن سلاح صورت می گیرد همیشه به عنوان یک حرکت متهورانه تلقی می شود. بنابراین هنرجویان   حرکات دست و بازو را که هم بدون سلاح و هم با سلاح اجرا می شود فرا می گیرند و بعلاوه حرکات ویژه ای را که همراه با کاربرد سلاح است نیز می آموزند.

  

در «آرنیس» همواره تکنیکهای خلع سلاح وجود داشته است اما این تکنیکها تنها به روش های استفاده از چوب و دست آزاد برای بیرون کشیدن چوب از چنگال حریف، محدود می شد. بندرت اتفاق می افتاد که مردم از تکنیکهای قفل کردن یا پرتاب استفاده کنند و حریف را خلع سلاح نمایند یا نقش بر زمین سازند. بنابراین در گذشته مردم برای انجام عملیات خود فقط به ضربات چوب اتکاء می کردند.

در این دوره بود که اساتيد بزرگ آرنيس   برای اولین بار  تجربه کردندو به سرعت دریافتند که تکنیکهای اهرمی ساده را می توان در نقطه ای فراتر از «آرنیس  » سنتی توضیح داد. اساتيد  متوجه شد که اگر چوب را به اندازه فاصله یک دست یا بیشتر نگه دارند، می تواند از انتهای برجسته آن بطرز موثری استفاده کرد، آن را چسبیده و سپس حریف را خلع سلاح کند.

اساتيد  در دهه 1950 ، جودو و کاراته را مطالعه کرد و بزودی تکنیکهای جنبش پرتاب و حرکات زمینی را در فهرست تمرینات خود جای داند. همچنین آنها آموختند که، حالات بدنی توام با کشش و قرارگیری بدن در ارتقاع پائین و درون    آرنيس  کلاسیک چگونه به جای چاقو در هنگام نبرد موثر واقع می شود اما آنها  دانستند که نمی توان برای فرود ضربات متوالی بر پیکر حریف از این وسیله استفاده کرد زیرا این عمل با قرار گرفتن در خط عمودی بهتر انجام می شود.

آنها از طریق تجربیات بیکران خویش دریافتند که قدرت مچ دست در رزم بوسیله چوب، حائز اهمیت بسیار است و مبتکر تکنیک جدیدی شدند که در آن چوب را بطور مداوم به جلو و عقب حرکت می دهد و ضرباتی را بر پیکر حریف فرود می آورد.  در «آرنیس  » کلاسیک مشاهده می کنیم که اکثر ضربات از زوایای ثابت نسبت به حریف اجرا می شود و به نحو فزاینده ای تنوع زوایای حملات را که توسط مچهای قوی  اجرا می شود، افزایش داده و بنابراین می تواند به تاکتیکهای   دفاعی نفوذ کند.

 


  در سالهای اخیر رسمی ترین ارگانی که این هنر را توسعه می دهد انجمن جندو (JENDO) کشور فیلیپین است که خود زیر مجموعه فدراسیون جهانی جندو می باشد که مقر آن نیز در کشور فیلیپین است.

که کلیه مواد فوق الذکر با استفاده از قوانین و مقررات خاص خود اجرا می شوند.

این سبک عضو رسمی کمیته بازیهای بین المللی هنرهای     I.M.G.C 

   {      International        Martial      Art       Committee   }   می باشد که مسابقات جهانی آن هر دو سال یکبار در یکی از کشورهای عضو برگزار می شود که چهارمین دوره این مسابقات نیز در سال 2010 در استوني برگزار می گردد و با توجه به اعتبار جهانی این مسابقات و استعداد ورزشکاران ایرانی می توان مدالهای خوشرنگی از این مسابقات برای کشور عزیزمان به ارمغان آورد.